2b6aca8b

Why do I keep ending up with these type of men?

Sun, 29 Mar 2026 17:25:30 GMT

No, it's not your fault and no, it's not a coincidence

Dutch version below | Nederlandse versie hieronder

"How does it keep happening? Why do I always end up with a man who's... [enter one of the following here: dishonest, who cheats, who lies, who thinks I'm his caretaker, who treats me like his personal therapist, who doesn't care about me, who...]? He seemed so sweet and fun at first… and then everything fell apart."

Does this sound familiar? You’re not alone. Many women wonder why they keep ending up in the same dynamic: with men who start out attentive and charming but eventually expect you to manage their emotions, organise their lives – and treat your own needs, dreams, and boundaries as secondary.

This is not a coincidence. These patterns aren’t about your "choices", they’re about the culture we live in. A culture that teaches women to listen, nurture, and adapt, while giving men the unspoken right to lead, decide, and control.

In this article, we’ll explore the invisible forces shaping your love life. From patriarchal structures embedded in our language and expectations to real-life situations where these patterns play out. And most importantly: how you can take the first steps to break this cycle.

Why some men believe they should be in charge

Our society is steeped in ideas that position men as superior to women. This isn’t just about big systems – it’s in the smallest details:

Language and images about women

For example, we say " chairman " instead of " chairwoman ",or " chair person", as if the role is inherently male.
When we hear someone say the word "doctor ," most of us automatically picture a man, even though most medical students today are women.
Cleaning product ads feature mostly women, while men are portrayed as " the boss " or "the decision-maker." These images subtly reinforce the idea that care and household duties are "women’s work," while leadership is "men’s work."
Phrases like " don’t be such a drama queen " or " stop overreacting " are mostly directed at women to dismiss their emotions – and show that expressing feelings is seen as "lesser" or "weak."

Men and emotions

Men are encouraged to be "strong and rational," which often means suppressing all emotions except anger. Their emotional range is reduced to one "permitted" feeling, instead of a very wide, very human spectrum of emotions. We see this in various examples:

Sports : When their favorite sports team loses, men often riot or smash things, instead of expressing sadness.
War : Most wars are started by men – which can be viewed as a reaction to wounded pride and/or as a demonstration of dominance and power, rather than finding more healthier ways as an outlet for complex emotions.
Aggression : Anger is the only emotion men are "allowed" to show, leading to outbursts instead of healthy processing.

Inequality by the numbers

In the Netherlands, women still earn 10.5% less than men on average, work part-time more often, and are financially dependent more frequently. Women are underrepresented in leadership positions, and politics remain male-dominated.

Culture of care

From childhood, women are taught to care; for others, for the household, for their partner’s emotions. Men learn to be "strong," avoid talking about feelings, and assume the right to decide how things should be.

Over time, this system breeds a particular kind of man: men who are disconnected from their feelings, assume they should be in charge, who see women as their " property " or " caretaker ," and who get angry or defensive when a woman doesn’t follow their unspoken rules – like having her own opinions, setting boundaries, or refusing to comply.

Unfortunately, extreme versions of this are becoming more and more frequent: men who (consciously) exploit these power structures through control, manipulation, or violence , especially when they feel their "natural" position is threatened – as that is what they were taught to believe.

How this plays out in your daily life

These patterns aren’t abstract. They happen in your kitchen, your bedroom, your text messages. Do these situations sound familiar?

The "nice guy" who gradually takes control

He starts out attentive and charming, but over time, he begins deciding where you go, who you see, even how you dress. Examples of things he might say:

"Is that what you're gonna wear? You're showing too much skin."

"You’re seeing that friend again? You’ve been out a lot lately."

"I already booked a table, we’re going to the restaurant I like."

"You talk to that coworker too much. I don’t like it."

He frames it as care, but he’s actually taking control of your life, step by step.

The man who treats you like his therapist

He expects you to solve his problems, listen to his frustrations, and manage his emotions, not because he asks, but because he assumes it’s your "job."

Example: When you share your feelings, he half-listens or dismisses you with " you’re making a big deal out of nothing. " But if you don’t listen to him, he’s deeply hurt: " Why don’t you care about me? "

The jealous man

He wants to know where you are, who you’re with, and gets angry when you take time for yourself. "I’m just worried about you" sounds like love, but it’s often a mask for possessiveness.

The man who cheats and blames you

" If you’d paid more attention to me, this wouldn’t have happened. " Or: " You’re always so busy with work – I felt neglected. " As if his behaviour is your responsibility.

Why you (unconsciously) keep choosing the same kind of man

Looking at relationship dynamics through this lens, it makes sense that you end up in these patterns, and it is not your fault. There are reasons why you might unconsciously keep attracting the same type of man:

You’re used to giving : If you’ve learned that love means "caring for others," it feels natural to choose a man who needs care, even if it’s one-sided.
You equate love with sacrifice : Many women are taught that a "good relationship" means self-sacrifice, ignoring boundaries, and doing everything to keep the other person happy.
You ignore red flags : Examples can be:
He belittles your feelings (" you’re too sensitive" ).
He expects you to manage his emotions but shows no interest in yours.
He gets angry when you say "no," even over small things (" you’re so selfish ").
He badmouths his exes (" she was crazy ") but never takes responsibility for his own role.
You fear conflict : In a culture that teaches women to be "nice," it feels scary to say no, set boundaries, or walk away, even when you should.

How to break this cycle: first steps

Spot the red flags : Write down the signals you keep ignoring. Ask yourself: do I feel heard in this relationship? Can I say "no" without guilt?
Start small with boundaries : Practice saying no when something doesn’t feel right. For example, if he expects you to cancel your plans to accommodate his last-minute request, respond with: " I already have plans tonight, but let’s find another time that works for both of us." This way, you’re not just saying no, you’re also offering an alternative, which makes setting boundaries feel less confrontational while still asserting your needs.
Choose men who see you as a person : A healthy relationship is built on equality. Look for men who ask about your opinions, support your ambitions, aren’t threatened by a woman who expresses her wants and needs, and care about what you think and how you feel.
Tip : On a first date, notice how many questions he asks you. A man genuinely interested in you will want to get to know you , not just talk about himself.

You’re not alone, and you can do something about it

Now of course I believe men have (a lot of) work to do here, but this article is for you, my fellow women.
If you recognise yourself in these stories, know this: you’re not alone . These patterns are deeply rooted in our culture, but that doesn’t mean they’re unchangeable.

Want to learn how to break this cycle for good? Following the steps mentioned above are a great start, but there's more to learn. Plus, putting words into action can be a difficult task. So, if you're interested in making changes in your life, together with a group of women who know exactly how you feel:

Send me an email at michelle@innaracoaching.com , and I’ll add you to the waitlist for my new workshop on this topic. You’ll be the first to know about dates and details.

Nee, het is niet jouw schuld en nee, het is ook geen toeval

English version above | Engelse versie hierboven

"Hoe kan het toch dat ik steeds bij een man uitkom die... [vul hier in: niet eerlijk is, die vreemdgaat, die liegt, mij als vervangende moeder gebruikt, me als zijn persoonlijke therapeut ziet, niet echt om me geeft, ...]?
Hij leek zo lief en leuk… en toen ging het mis."

Herken je deze gedachte? Je bent niet de enige. Veel vrouwen vragen zich af waarom ze steeds in dezelfde dynamiek belanden: met mannen die in het begin attent en charmant lijken, maar uiteindelijk verwachten dat jij hun emoties regelt, hun leven organiseert – en dat jouw behoeften, dromen en grenzen ondergeschikt zijn.

Dit is geen toeval. Deze patronen gaan niet zozeer over jouw keuzes, maar over de cultuur waarin we leven. Een cultuur die vrouwen leert dat zij moeten luisteren, zorgen, aanpassen – en die mannen het recht geeft om te leiden, te bepalen, te controleren.

In dit artikel duiken we in de onzichtbare krachten die jouw liefdesleven beïnvloeden. Van patriarchale structuren die onze taal, beelden en verwachtingen vormgeven, tot concrete situaties waarin je deze patronen terugziet. En vooral: hoe je de eerste stappen kunt zetten om deze cyclus te doorbreken.

Waarom sommige mannen denken dat zij de baas zijn

Onze samenleving is doordrenkt van ideeën die mannen superieur maken aan vrouwen. Dit zit niet alleen in grote systemen, maar ook in allerkleinste details:

Taal en beelden over vrouwen

We zeggen ‘ politieman ’ in plaats van ‘ politievrouw ’, alsof de rol vanzelfsprekend door een man wordt vervuld.
Als we het over ‘ de dokter ’ hebben, stellen we ons automatisch een man voor, ook al zijn de meeste geneeskundestudenten tegenwoordig vrouw.
Schoonmaakmiddelenreclames laten vooral vrouwen zien, terwijl mannen worden afgebeeld als ‘de baas’ of ‘de beslisser’. Deze beelden versterken onbewust het idee dat zorg en huishoudelijke taken ‘vrouwenzaak’ zijn, terwijl leidinggeven ‘mannenzaak’ is.
Uitingen als “ Gedraag je niet als een drama queen ” of “ Stel je niet zo aan ” worden vooral tegen vrouwen gebruikt wanneer ze uitdrukken hoe ze zich voelen en laten zien dat het tonen van emoties als ‘minderwaardig’ of ‘zwak’ wordt gezien.

Mannen en emoties

Mannen worden aangemoedigd om ‘sterk en redelijk’ te zijn, wat in de praktijk vaak betekent: geen emoties tonen, behalve woede. Hun emotionele spectrum wordt gereduceerd tot één ‘toegestane’ emotie, in plaats van een breed, menselijk spectrum aan emoties. Dit zien we terug in de volgende voorbeelden:

Voetbal: Als hun favoriete team verliest, slaan mannen de boel kort en klein – in plaats van verdrietig te zijn.
Oorlog: De meeste oorlogen worden gestart door mannen, vaak als reactie op een gekrenkt ego en/of als een demonstratie van macht en dominantie, in plaats van het zoeken naar gezondere uitlaatkleppen voor complexe emoties.
Agressie: Woede is de enige emotie die mannen ‘mogen’ tonen, wat leidt tot uitbarstingen in plaats van gezonde verwerking.

Ongelijkheid in cijfers

In Nederland verdienen vrouwen gemiddeld nog steeds 10,5% minder dan mannen, werken ze vaker parttime en zijn ze financieel afhankelijker. Op leiderschapsposities zijn vrouwen ondervertegenwoordigd, en in de politiek is de machtsverdeling nog altijd scheef.

Cultuur van zorg

Vrouwen worden van kinds af aan geleerd om te zorgen; voor anderen, voor het huishouden, voor de emoties van hun partner. Mannen leren dat zij ‘sterk’ moeten zijn, niet hoeven te praten over gevoelens, en dat zij het recht hebben om te bepalen hoe dingen gaan.

Dit systeem broedt een bepaalde soort man: mannen die niet meer in verbinding staan met hun gevoel, ervan uitgaan dat zij voorop staan, die vrouwen zien als hun ‘ bezit ’ of ‘ verzorger ’, en die boos of defensief worden als een vrouw zich niet aan die ongeschreven regels houdt. Bijvoorbeeld als zij haar eigen mening heeft, grenzen stelt, of weigert om ‘mee te werken’.

Helaas komen extremere vormen hiervan steeds vaker voor: mannen die (bewust) misbruik maken van deze machtsstructuren, bijvoorbeeld door controle, manipulatie, of geweld – vooral als ze het gevoel hebben dat hun ‘natuurlijke’ positie wordt bedreigd, want dat hebben ze immers geleerd.

Hoe dit zich uit in jouw dagelijks leven

Deze patronen zijn geen abstracte theorie. Ze spelen zich af in jouw keuken, in je bed, in je app-gesprekken. Herken je deze situaties?

De ‘leuke man’ die langzaam de leiding neemt: Hij is in het begin attent en charmant, maar na een tijdje begin je te merken dat hij steeds vaker bepaalt waar jullie naartoe gaan, met wie jullie afspreken, en zelfs hoe jij je kleedt. Voorbeelden van zinnen die hij gebruikt:

“Trek je dat aan? Je laat niks aan de verbeelding over.”

“Ga je nou weer naar die vriendin van je? Je bent de laatste tijd zo vaak weg.”

“Ik heb al een tafel gereserveerd bij dat restaurant dat ik leuk vind.”

“Je praat te veel met die collega van je, ik vind dat niet prettig.”

Hij doet het alsof hij zorgzaam is, maar eigenlijk neemt hij stap voor stap de controle over jouw leven over.

De man die jou als zijn therapeut ziet: Hij verwacht dat jij zijn problemen oplost, zijn frustraties aanhoort, zijn emoties reguleert, omdat hij ervan uitgaat dat jij dat ‘hoort’ te doen. Voorbeeld: Als jij je emoties deelt, luistert hij half of wijst hij je af met “ Je maakt je druk om niks ”. Maar als jij niet naar hem luistert, is hij diep gekwetst: “ Waarom geef je niet om mij? ”

De jaloerse man: Hij wil weten waar je bent, met wie je praat, en wordt boos als je tijd voor jezelf neemt. “ Ik maak me gewoon zorgen om je ” klinkt als liefde, maar is vaak een dekmantel voor bezitterigheid.

De man die vreemdgaat en jou de schuld geeft: “ Als jij meer aandacht aan me had besteed, was dit niet gebeurd. ” Of: “ Je bent zo druk met je werk, ik voelde me verwaarloosd. ” Alsof zijn gedrag jouw verantwoordelijkheid is.

Waarom je (onbewust) steeds dezelfde mannen kiest

Wanneer de naar relaties kijken vanuit dit perspectief, is het niet gek dat je in deze patronen belandt, en is het ook niet jouw schuld. Maar er zijn wel redenen waarom je (onbewust) steeds dezelfde soort mannen aantrekt:

Je bent gewend om te geven: Als je geleerd hebt dat liefde betekent ‘zorgen voor een ander’, voelt het vertrouwd om een man te kiezen die zorg nodig heeft, ook als die zorg eenzijdig is.
Je herkent liefde als opoffering: Veel vrouwen leren dat een ‘goede relatie’ betekent: jezelf wegcijferen, grenzen opgeven, alles doen om de ander tevreden te stellen.
Je negeert 'rode vlaggen': voorbeelden hiervan zijn:
Hij kleineert je gevoelens (“ Je bent te gevoelig ”).
Hij verwacht dat jij zijn emoties regelt, maar toont geen interesse in die van jou.
Hij wordt boos als je ‘nee’ zegt, ook al is het over kleine dingen (“ Je bent egoïstisch ”).
Hij spreekt slecht over zijn exen (“ Zij was gek ”), maar geeft nooit zijn eigen aandeel toe.
Je bent bang voor conflict: In een cultuur die vrouwen leert om ‘aardig’ te zijn, voelt het eng om nee te zeggen, grenzen te stellen, of weg te lopen – zelfs als dat nodig is.

Hoe doorbreek je deze cyclus: de eerste stapjes

Herken 'rode vlaggen': Noteer welke signalen je steeds negeert. Vraag jezelf af: Voel ik me gehoord in deze relatie? Mag ik ‘nee’ zeggen zonder schuldgevoel?
Begin met kleine grenzen: Oefen met nee zeggen als iets niet goed voelt. Als hij bijvoorbeeld verwacht dat je je plannen annuleert voor zijn last-minute verzoek, reageer dan met: “ Ik heb al plannen vanavond, maar laten we een andere keer afspreken die voor ons allebei werkt. ” Zo zeg je niet alleen nee, maar bied je ook een alternatief, wat het stellen van grenzen minder confronterend maakt terwijl je wel je behoeften assertief aangeeft.
Kies voor mannen die jou als persoon zien: Een gezonde relatie is gebaseerd op gelijkwaardigheid. Zoek mannen die vragen naar jouw mening, jouw ambities steunen, niet bedreigd worden door een vrouw die haar wensen en behoeften uit, en die geven om wat jij denkt en voelt.
Tip: Let op een eerste date op hoeveel vragen hij jou stelt. Een man die echt in je geïnteresseerd is, wil jou leren kennen, niet alleen over zichzelf praten.

Je bent niet alleen en je kunt hier iets aan doen

Uiteraard ben ik van mening dat mannen hierin (veel) werk te doen hebben, maar dit artikel is voor mijn mede-vrouwen. Als je jezelf herkent in deze verhalen: weet dat je niet alleen bent . Deze patronen zijn diep geworteld in onze cultuur, maar dat betekent niet dat ze onveranderlijk zijn.

Wil je leren hoe je deze cyclus definitief kunt doorbreken? Het volgen van de stappen die hierboven staan beschreven, zijn een goed begin, maar er valt meer te leren. Bovendien kan woorden omzetten naar daden moeilijk zijn. Dus als je klaar bent om je leven te veranderen, samen met een groep vrouwen die ook precies weten hoe je je voelt:

Stuur me een mailtje op michelle@innaracoaching.com , en ik zet je op de wachtlijst voor mijn nieuwe workshop over dit onderwerp. Zo ben je als eerste op de hoogte van de data en details.

An ode to the breath.

Mon, 10 Nov 2025 09:03:48 GMT

Coming home to my breath

Dutch version below | Nederlandse versie hieronder

Right now, I’m somewhere between worlds, writing this from the airport in Kuala Lumpur on my way to Australia. It’s been ten years since I last went there, and it feels like a full-circle moment. I am finally returning to the place where I first learned how to breathe again. This trip feels different. I’m not running away from anything this time.

I’m coming home — to the breath and to myself.

The first inhale

I grew up in a warm, loving home in the Netherlands: curious, playful, and full of lightness. But around the age of twelve, that bubble quietly burst. I became close friends with a girl whose home was filled with fear and control. Every visit felt tense, like walking on eggshells.

At first, I wanted to help her. But over time, she became more like her upbringing and became manipulative. Her sometimes implicitly spoken words to me — you’re not smart enough, not pretty enough, not good enough — slowly became my own. Bit by bit, I shrank. I learned to scan rooms for tension in the air and not to say or do the wrong thing in her eyes. My body stayed in alert mode long after I’d left her house. I didn’t know it then, but my teenage nervous system was learning how to survive.

One day, I remember cycling to my friend’s house, stopping mid-way, throwing my bike down and running into a field. I didn't want to go to her house anymore, but I felt like I had to. I screamed until my voice disappeared. I didn’t understand it, but my body did. It was my first, unconscious attempt to release what I had been holding inside of me for years. Looking back, that moment was where my journey toward healing and conscious breathing quietly began, even though I wasn’t aware of it at the time.

Holding my breath

By the time I finished high school, I felt disconnected and on autopilot. I studied mental health, but wasn’t ready to face the cracks in my own. I switched studies, entered a relationship, got a job and followed what society told me was 'the way to go.'

On paper, everything looked fine, perfect even. Inside, I felt numb. I tried to find safety in relationships, in achievement, in being who others wanted me to be and what was supposed to make me happy. But it only pulled me further away from myself.

Along the way, as boys and love became more and more important, I started noticing something else; the subtle and not-so-subtle ways in which women are shaped and treated in the world. Men I dated often carried expectations of who I should be: softer, quieter, more pleasing. Most importantly, they seemed to all say: be what I want you to be, not who you are. Some experiences were uncomfortable; others crossed boundaries. There were moments when I felt unsafe or unseen, and I began to realize how much of our world still operates within a framework build for men, a framework that teaches women they should adapt instead of expand.

That awareness increased the tension and alertness I was already feeling on the inside, the sense of having to make myself small and of holding everything in. My anxiety grew louder, panic attacks started occurring, and I felt increasingly trapped in a life that looked “right” but felt wrong. I didn’t yet realize I was, quite literally, holding my breath. I only knew that I was stuck, moving through life without truly living.

Then, one message from a friend changed everything:

“Do you want to come to Australia with me?”

Something in me said yes straight away. It wasn't a rational yes, but one from somewhere deep within my body. And that yes would change everything.

The first exhale

The 3-week trip didn’t bring a single big revelation or lightbulb moment, but it did start a shift in me. It brought peace and a sense of space that I hadn’t felt in years. Everything felt lighter: the people, the nature, the surroundings, the culture, even the air itself. It was the place where I began to truly breathe again, where I started letting go of the expectations and roles I had been living by back home.

Standing by the ocean, feeling the waves roll over my feet, I realized I didn’t want to live the same way anymore. Something inside me awakened. When I boarded the plane home, I cried quietly. I knew I couldn’t go back to living feeling numb. Australia had started something — a deep knowing that life could be lived differently.

Breathing myself back to life

Back home, I made a choice: I wouldn’t wait for someone else to make me happy or to teach me how. My knight in shining armour would not come to save me. It had to be me, and preferably without the armour I had been wearing for so long. I was done living in both a state of hyper-awareness and emptiness at the same time. I was done following what was expected of me.

I started making choices for myself, not for others. That became the beginning of a new chapter, a time of rebuilding myself. I stayed single for nearly ten years, not out of loneliness but out of freedom and curiosity. I learned what calmed me and what drained me. I explored, tried things, moved, laughed, cried, rested, and slowly came back to life.

Trail running cleared my mind. Yoga grounded me. Other forms of sports and dancing reconnected me with my own strength and helped me find my natural flow again. Psychology helped me understand my thoughts and behavioral patterns. Movement helped me reconnect to my body; it made me feel present and grounded again.

And then, almost by accident, I discovered breathwork. I joined a personal development course where I learned not just about the physiology of the breath, but also about its deeper, spiritual layers — how it connects body and mind, and how it influences the nervous system and our thoughts. I learned that deeper breathing could be profoundly therapeutic. Through faster breathing, I was brought into contact with emotions and memories that had been stored in my body for years without me realizing it.

Slowly, I learned to restore balance within myself. The tension in my body eased, my sleep improved, my migraines almost completely disappeared, and I began to feel stronger, more grounded, and more confident in my own mind. My thoughts changed from questioning myself to being sure:

I am worthy. I am enough.

I knew breathwork was it for me. It brought everything together and slowly started healing my spirit. It became the bridge between mind, body, and soul — the missing piece I hadn’t realized I was searching for. Through the breath, I released years of tension, learned to regulate my nervous system, and began to live with a sense of calm and clarity I had never known before.

Coming home to myself

And now, ten years later, I’m returning to the same country, not to escape but to expand. To deepen what the breath has already taught me. To become certified as a Breathwork Instructor with Breathless, an organization that feels like the perfect mirror of my own journey.

When I found the training online, I got goosebumps and felt an instinctive knowing: this is what I need to do. The fact that it takes place in Australia, the land where I first learned to breathe freely, already felt symbolic. But realizing it was led by someone from the Netherlands made it feel as if all the pieces of my story were weaving together.

This trip is not only about the practices I’ll learn through Breathless, but also about developing and embodying everything I’ve learned so far on my journey. It’s about bringing it into the world with authenticity, presence, and joy. It’s about living as my most real, most authentic, and favourite self — and sharing that energy with others.

Breathing into the future

The breath has guided me from surviving to thriving. From feeling numb to feeling connected. It taught me that coming home isn’t about going back; it’s about remembering who you are, learning from all of your experiences and expanding into who you’re becoming.

Now, I want to help others do the same, especially those who know what it’s like to live in tension, to shrink themselves, or to forget what safety feels like in their own body or their own home. Because the breath, though not the only path, is a powerful one. It’s a foundation for healing, for regulation, for coming back to your natural rhythm. It’s an anchor, a medicine, and a way to your true home.

So here I am, flying to Australia again, full of excitement and smiling at the thought that this time, I’m not searching for myself. I already am me, returning home, consciously and joyfully, through every inhale and exhale.

Ten years ago, I went to Australia and learned how to breathe again. Now I return, not to escape, but to expand. To breathe deeper, live lighter, and help others do the same.

Thuiskomen bij mijn adem

English version above | Engelse versie hierboven

Op dit moment zit ik tussen twee werelden in, op het vliegveld van Kuala Lumpur, onderweg naar Australië. Het is tien jaar geleden dat ik daar voor het laatst was, en het voelt als een cirkel die eindelijk rond is. Ik keer terug naar de plek waar ik leerde om opnieuw te ademen. Maar deze reis voelt anders. Ik vlucht niet meer voor iets.

Ik kom weer thuis. Bij mijn adem en bij mezelf.

De eerste inademing

Ik groeide op in een warm en liefdevol gezin in Nederland: nieuwsgierig, speels en vol lichtheid. Maar rond mijn twaalfde barstte die rooskleurige bubbel stilletjes. Ik raakte bevriend met een meisje wiens thuis vooral bestond uit angst en controle. Elke keer dat ik daar kwam, voelde ik spanning in de lucht en alsof ik constant op eieren liep.

In het begin wilde ik haar helpen. Maar langzaam werd ze meer zoals haar omgeving: manipulatief en kritisch. Haar woorden, soms uitgesproken, soms impliciet - ‘ je bent niet slim genoeg, niet mooi genoeg, niet goed genoeg ’ – nam ik beetje bij beetje over als waarheid. Ik leerde ruimtes scannen op spanning, leerde niets ‘verkeerds’ te zeggen of doen. Mijn lichaam bleef alert, ook lang nadat ik haar huis had verlaten.

Ik wist het toen niet, maar mijn tienerbrein leerde overleven.

Op een dag fietste ik naar haar huis, maar halverwege stopte ik. Ik wilde niet meer naar haar toe, maar ik had het gevoel dat ik niet anders kon. Ik gooide mijn fiets neer, rende een veld in en schreeuwde tot mijn stem verdween. Ik begreep het niet, maar mijn lichaam wel. Het was mijn eerste, onbewuste poging om los te laten wat ik al jaren vasthield. Achteraf gezien begon daar mijn reis richting heling en bewust ademhalen – ook al had ik dat toen nog niet door.

Een ingehouden adem

Tegen de tijd dat ik de middelbare school afrondde, voelde ik me leeg en stond ik op de automatische piloot. Ik studeerde gezondheidswetenschappen, maar was niet klaar om naar mijn eigen mentale gezondheid te kijken. Ik wisselde van studie, kreeg een relatie, vond daarna een baan en deed wat er van me verwacht werd.

Op papier was alles perfect en ‘zoals het hoort’. Van binnen voelde ik me afgestompt. Ik zocht veiligheid in relaties, in prestaties, in het voldoen aan verwachtingen. Maar dat bracht me alleen verder van mezelf weg.

In die periode, toen mannen en de liefde steeds belangrijker werden, merkte ik ook steeds meer hoe vrouwen worden behandeld en beoordeeld. De mannen die ik datete, hadden vaak impliciete verwachtingen: wees zachter, stiller, liever. Wees iets dat ik wil dat je bent, maar vooral niet jezelf. Sommige situaties waren ongemakkelijk, andere overschreden mijn grenzen. Ik begon te beseffen hoezeer onze wereld nog draait binnen een mannelijk kader waarin vrouwen zich aanpassen in plaats van uitbreiden.

Dat vergrootte de spanning die ik al voelde sinds de middelbare school. Ik werd nog alerter en het gevoel dat ik mezelf moest inhouden werd nog groter. Mijn angst groeide, paniekaanvallen begonnen, en ik voelde me gevangen in een leven dat er ‘goed’ uitzag maar niet goed voelde. Ik had niet door dat ik letterlijk mijn adem inhield.

Totdat één bericht van een vriendin alles veranderde:

‘Wil je met me mee naar Australië?’

Iets in mij zei direct ja. Geen rationeel ja, maar een ja vanuit ergens diep vanbinnen. En dat antwoord veranderde alles.

De eerste uitademing

De drie weken in Australië brachten geen grote openbaring, maar wél een verschuiving. Ik voelde rust en ruimte zoals ik dat al jaren niet meer had gevoeld. Alles voelde lichter; de mensen, de natuur, de cultuur, zelfs de lucht. Daar begon ik weer echt te ademen. Ik liet langzaam los wat ik dacht dat ik moest zijn.

Staand aan zee, met golven die over mijn voeten spoelden, wist ik het: ik wil niet meer terug naar hoe het was. Australië had iets in mij wakker gemaakt. Ik had ontdekt dat mijn leven anders kon zijn.

Toen ik het vliegtuig naar huis nam, huilde ik zachtjes. Ik wist dat ik niet meer terug wilde naar een leven op de automatische piloot. Er was iets in gang gezet dat niet meer terug te draaien was.

Een diepe ademhaling naar binnen

Terug in Nederland nam ik een besluit: ik zou niet meer wachten tot iemand anders mij gelukkig maakte. Geen ridder op een wit paard – ik zou mezelf redden, en dan zonder het harnas dat ik zo lang had gedragen. Ik was klaar met leven in een staat van hyperalertheid, en tegelijkertijd een gevoel van leegheid vanbinnen. Ik was klaar met het geijkte pad volgen en doen wat er van me verwacht werd door anderen.

Dat werd het begin van een nieuw hoofdstuk. Ik bleef bijna tien jaar single – niet uit eenzaamheid, maar uit vrijheid. Ik leerde wat me kalmeerde, wat me energie gaf en wat me juist leeg trok. Ik bewoog, lachte, huilde, rustte, en kwam langzaam weer tot leven.

Ik ontdekte dat trailrunning mijn hoofd leeg maakte. Yoga verankerde me in het nu. Sport en dans verbonden me opnieuw met mijn kracht en een gevoel van 'flow'. Psychologie hielp me gedachten- en gedragspatronen begrijpen; beweging bracht me terug in mijn lichaam. Zo vond ik stap voor stap mijn evenwicht terug.

En toen, bijna toevallig, ontdekte ik ademwerk. Tijdens een cursus persoonlijke ontwikkeling leerde ik niet alleen over de fysiologie van de adem, maar ook over de diepere lagen; hoe adem lichaam en geest verbindt en het zenuwstelsel beïnvloedt. Ik kwam erachter dat dieper ademen therapeutisch werkte. En door sneller te ademen kwam ik in contact met oude emoties en herinneringen die mijn lichaam had opgeslagen, waarvan ik zelf dacht ze allang te hebben losgelaten.

Langzaam vond ik weer balans. De spanning zakte, mijn slaap verbeterde, mijn migraines verdwenen bijna volledig. Ik voelde me sterker, rustiger en zekerder. Mijn gedachtes veranderden van zelftwijfel naar zelfvertrouwen: Ik ben het waard. Ik ben genoeg.

Ademwerk bracht alles samen – het werd de brug tussen mijn hoofd, lichaam en ziel. Het was het missende puzzelstukje waarvan ik niet wist dat ik ernaar had gezocht. Door bewust te ademen, leerde ik langzaam jarenlang opgebouwde spanning loslaten, mijn zenuwstelsel te reguleren en begon ik te leven vanuit een gevoel van kalmte en helderheid, wat ik eerder nooit gekund had.

Thuiskomen bij mezelf en mijn adem

En nu, tien jaar later, keer ik terug naar hetzelfde land, Australië. Niet om te ontsnappen, maar om te groeien. Om te verdiepen wat de adem me al heeft geleerd. Om me te laten opleiden tot Breathwork Instructor bij Breathless – een Nederlands-Australische organisatie die perfect past bij mijn reis.

Toen ik de opleiding online vond, kreeg ik kippenvel. Het voelde als een instinctief weten: dit is wat ik moet doen. Dat het in Australië plaatsvindt, het land waar ik leerde vrij te ademen, voelde symbolisch. Dat het wordt gerund door iemand uit Nederland maakte het gevoel van een cirkel die rond is, compleet.

Deze reis gaat niet alleen over ademtechnieken leren. Het gaat over belichamen wat ik de afgelopen jaren heb ontdekt. Over leven in authenticiteit, aanwezigheid en vreugde. Over de meest echte, favoriete versie van mezelf worden, nog steeds – en die energie delen met anderen.

Adem naar de toekomst

De adem heeft me geleid van overleven naar leven. Van afgestompt naar verbonden. Ze leerde me dat thuiskomen niet betekent dat je teruggaat, maar dat je herinnert wie je bent, leert van je ervaringen en vanuit daar verder groeit.

Nu wil ik anderen helpen hetzelfde te doen, en dan vooral degenen die weten hoe het voelt om voortdurend spanning te dragen, die zichzelf klein maken of zich niet veilig voelen in hun eigen lichaam of huis. De adem is zeker niet het enige pad, maar wel een krachtig pad. Het is een basis voor herstel, regulatie en thuiskomen in jezelf. Het is een anker, een medicijn, een weg terug naar huis.

Dus hier zit ik weer, in het vliegtuig naar Australië. Met een glimlach en vol verwachting, wetend dat ik deze keer niet op zoek ben naar mezelf, maar ik mezelf al ben en hier weer thuiskom, bewust, met liefde en plezier in elke in- en uitademing.

Tien jaar geleden ging ik naar Australië en leerde ik opnieuw ademen. Nu keer ik terug – niet om te ontsnappen, maar om te groeien. Om dieper te ademen, lichter te leven en anderen te helpen hetzelfde te doen.

It's not men, it's the system.

Sun, 19 Oct 2025 16:06:26 GMT

I hate men.

Dutch version below | Nederlandse versie hieronder.

Unfortunately, that’s still what many people — especially men — think feminism is about.

In case you didn’t know, and before I get all philosophical: I am a feminist. And I’ll admit: I’m sometimes still afraid to say it, because of this persistent idea that being a feminist means I don’t like men or think little of them.

But the opposite is true. I love men. And it’s because I love them that I became a feminist.

A world built for men

We all grew up in a world built by and for men; a patriarchal system where, for centuries, women had fewer rights, fewer opportunities, and fewer choices. For a long time, marriage was the only way to gain stability or social standing. Women were expected to conform, to stay small, to support rather than lead.

Only recently in history have we begun to step outside of those structures and shape our lives on our own terms. Yet even though this is a man’s world, men themselves are trapped in it too.

Many grow up believing that to survive — let alone thrive — they must perform a certain version of masculinity: toughen up, don’t cry, figure it out alone, never show weakness. The only emotions that seem acceptable to display without consequence are indifference and anger.

To me, that’s a performance. It’s dehumanizing. And it’s dangerous.

A dangerous performance

The performance of "masculinity" is dangerous because it creates a world where suppressed emotions turn into aggression and violence — usually directed at those seen as weaker, most often women. When the only socially acceptable outlet for pain is anger, the result is a volatile mix that harms everyone involved.

It’s dangerous for men too. Being allowed to express only a fraction of who you truly are is a slow kind of suffocation. It isolates, depresses, and destroys. It’s no surprise that men have some of the highest suicide rates worldwide or that loneliness among young men has reached epidemic levels.

When emotion has no healthy outlet, it can turn inward as despair or outward as violence. And when that violence finds its target in women or other groups considered “less than,” it only reinforces the very system that caused the pain in the first place.

That system is patriarchy — not men. And patriarchy harms us all.

The system that hurts everyone

It shapes our politics, our economy, our relationships, and even the planet we live on. Patriarchy and capitalism go hand in hand: in a world where money equals power, greed and dominance have become virtues. It’s no coincidence that figures like Trump rise to rule, or that fascism finds its way back into mainstream politics. And the increasing influence of the manosphere through social media only adds flame to the fire.

Driven by money and greed, we are depleting our natural resources, destroying ecosystems, and collectively deteriorating — mentally, emotionally, physically. You can look at almost any study from the last decades, and they confirm what we already sense: this system is unsustainable.

If things don’t change soon, the world as we know it will crumble. And I believe that men hold a key role in this change.

The key lies with men

As long as men are forced to perform masculinity in the narrow ways they’ve been taught, our collective healing will remain out of reach. But when men begin to unlearn, when they are allowed to feel, to express, to soften without shame, I believe something extraordinary happens.

We all become freer.

Men’s liberation is inseparable from women’s liberation. One cannot exist without the other. When men are no longer oppressed by patriarchy, none of us will be.

I love men

Imagine a world where men are encouraged to be emotionally present — to connect instead of compete, to nurture instead of dominate. A world where power is defined not by status or money, but by empathy, integrity, and care.

That’s the world I want to help build.

So, for the love of men, I am a feminist. I will fight for equality and freedom for everyone, in whatever way I can. For me, that means starting small: helping individuals heal and become the fullest, truest versions of themselves. Helping men express their feelings in a healthy, human way. Because every act of healing, no matter how small, ripples outward.

And maybe, with enough ripples, we can shift the tide and create lasting change in our society.

Ik haat mannen.

English version above | Engelse versie hierboven.

Dat is helaas nog steeds wat veel mensen - en vooral mannen - denken dat feminisme betekent.

Voor de duidelijkheid: ik bén een feminist. En eerlijk? Soms vind ik het nog steeds spannend om dat hardop te zeggen, juist omdat zoveel mensen bij dat woord meteen denken dat het betekent dat ik mannen niet mag of minacht.

Maar niets is minder waar.

Ik hóu van mannen. En juist omdat ik van mannen houd, ben ik feminist.

Een wereld gemaakt voor mannen

We leven in een wereld die eeuwenlang door en voor mannen is gevormd, en het merendeel van die tijd hebben vrouwen minder rechten gehad. We moesten trouwen om überhaupt iets te kunnen bereiken, om bestaansrecht te hebben. We moesten ons voegen, aanpassen, kleiner maken. Pas sinds relatief korte tijd hebben we meer vrijheid gekregen om ons eigen pad te kiezen, en dat blijft nog altijd een proces.

Maar ook al is deze wereld nog steeds grotendeels een mannenwereld, mannen zélf zitten er net zo goed in vast. Veel van hen groeien op met het idee dat ze zich moeten verharden om te overleven: wees sterk, wees een man, huil niet, los het zelf op. De enige emoties die mannen lijken te mogen tonen zonder oordeel, zijn onverschilligheid en woede.

Maar dat – die beperkte ruimte om te voelen – berooft ze van hun menselijkheid. Dat is niet oké. En het is gevaarlijk.

De gevaarlijke kant van onderdrukte emoties

Als mannen alleen onverschilligheid of boosheid mogen tonen, ontstaat een explosieve mix. Die onderdrukte pijn en kwetsbaarheid zoekt vroeg of laat een uitweg, naar binnen of naar buiten.

Naar binnen, in de vorm van depressie, eenzaamheid, of zelfs zelfmoordgedachten.
Naar buiten, in de vorm van geweld en agressie, vaak gericht op wie als ‘zwakker’ wordt gezien: vrouwen, kinderen, of andere mannen die niet in het stereotype passen.

En dat is precies hoe het patriarchale systeem werkt: het creëert pijn en projectie. Het voedt het idee dat je macht nodig hebt om waardevol te zijn. Maar de echte vijand is niet ‘de ander’; het is het systeem zelf.

De gevolgen van een ziek systeem

Het patriarchaat en kapitalisme gaan hand in hand. We leven in een wereld waar macht, geld en status de hoogste waarden zijn. Fascisme krijgt weer speelruimte, en leiders als Trump zijn het symbool van wat er misgaat: macht zonder menselijkheid.

Gedreven door macht en geld, raakt onze planeet uitgeput en onze lichamen en geesten overbelast. Onderzoeken uit de afgelopen decennia laten het duidelijk zien: stress, burn-outs, depressie, geweld – ze nemen allemaal toe.

Als we op deze manier doorgaan, brokkelt de wereld zoals we die kennen langzaam af. En ik denk dat mannen hier de grootste verandering in teweeg kunnen brengen.

De sleutel ligt bij mannen

Juist omdat mannen in dit systeem de meeste macht en invloed hebben, hebben zij ook de grootste kans én verantwoordelijkheid om het te veranderen. Maar zolang mannen vastzitten in het keurslijf van zogenaamde ‘echte mannelijkheid’ - nog eens versterkt door de manosphere -beweging op social media - blijven ze zelf ook gevangen en verandert er niets.

Ik geloof dat de bevrijding van mannen onlosmakelijk verbonden is met die van vrouwen. Pas wanneer mannen de vrijheid krijgen om volledig mens te zijn, waarbij ook zij zachtheid, kwetsbaarheid, liefde en elke emotie mogen laten zien, kan er gelijkheid ontstaan. Pas dan zijn we echt vrij. Pas dan verandert er iets.

Ik hou van mannen

Als mannen leren om te voelen in plaats van te verharden, te verbinden in plaats van te presteren, dan kan de wereld langzaam helen. We kunnen dan een samenleving bouwen waarin menselijkheid belangrijker is dan macht, en waar niemand hoeft te doen alsof. Wanneer mannen vrij zijn om zichzelf te zijn, zijn wij dat allemaal. En dan kan er iets fundamenteel verschuiven.

Dat is een wereld die ik graag help bouwen.

Ik ben feminist, voor vrouwen én mannen. Ik blijf me op mijn eigen manier inzetten voor gelijkheid en vrijheid, voor ons allemaal. Voor mij begint dat met het begeleiden van mensen om dichter bij zichzelf te komen, om te leren voelen, te helen, en zich op hun eigen, unieke manier uit te drukken. Zeker mannen. Niet als toneelspeler, maar als hun volle, échte zelf.

Ik geloof dat als we dit met genoeg mensen doen, het een kettingreactie kan veroorzaken en zo op grotere schaal verandering mogelijk maakt.

En dat leidt hopelijk tot een betere wereld voor ons allemaal.

Why am I doing this?

Fri, 19 Sep 2025 09:17:35 GMT

This is scary.

Dutch version below. | Nederlandse versie hieronder.

Starting this blog is one of the most nerve-wracking things I’ve done in a while. Hitting “publish” on words that feel personal and vulnerable isn’t easy. A little voice in my head keeps whispering: Who am I to talk about this?

But here I am, doing it anyway.

I’m starting this blog because I want to share my thoughts, my experiences, and the ways I see and connect things in the world. I don’t have all the answers — I’m Jon Snow, really.

What I hope, though, is that something I write will resonate with someone. Maybe with you. That it sparks recognition or curiosity, or — and this is what I hope most — starts a meaningful conversation.

Why now

I’ve been interested in personal growth for years. My work has always revolved around that sometimes messy, sometimes beautiful journey inward. I’ve explored this in different ways: through psychology and neuroscience, but also through breathwork, movement, exercise, and spending lots of time in nature. These practices have become important anchors for me. They help me heal, grow, and reconnect with myself. And they are things I love to share with you.

Yes, you’ll read about these topics here. Personal growth will always be central for me. But I also believe that we’re not isolated. The challenges we face are closely connected to the bigger systems we live in: culture, patriarchy, capitalism, social media, and the pace of modern life. Systems that, in my view, are increasingly harmful for both us and the planet.

At first, I hesitated to talk about these bigger systems. Again, that little voice: Who am I to talk about this? But the more I see how these systems affect people in my life, the lives of family and friends, and in the lives of the people I work with, the harder it feels to stay silent.

This blog is my attempt to bring together the personal and the bigger picture.

What to expect

I’m not here to write a textbook. This won’t be a collection of polished theories or neatly packaged truths. What I want is a space of honesty: a place where I share what I experience and feel, what I notice, a space to express my thoughts and invite you to share yours as well.

Sometimes I’ll write about helpful breathing techniques. Other times, about insights from psychology or neuroscience. Maybe I’ll describe how trailrunning feels like meditation, or how ecstatic that dance really was. Sometimes I’ll share stories from my own journey, lessons I’ve learned, and moments that have shaped me.

I’ll also write about finding connection in nature, and how it can bring calm, clarity, or inspiration. Often, I’ll reflect on the systems we live in: cultural and societal structures that shape our patterns, relationships, and inner life. I may also share examples of how these structures show up in our everyday lives, creating toxic dynamics or traumatic experiences that, sadly, many of us face.

Sometimes I’ll share snippets from my travels, stories of small joys, or something light or funny. Life isn’t just heavy and serious; it’s also bright and full of moments to enjoy.

This blog will, like life, move between light and deep, simple and complex. Everything comes from the same intention: to connect, share, and explore what it means to grow and live fully.

Why it feels scary

Writing a blog feels vulnerable. I’ve shared personal things before, but usually not in depth or only in private, with my coach or close friends. Not as openly as this, for anyone to read.

That fear is real. And maybe that’s exactly why I need to do it. Because if I ask others to look at themselves, sit with discomfort, and be honest about their, often difficult, experiences, I need to do the same.

This post is a first exercise in this: being vulnerable, trusting that honesty matters, and hoping it reaches whoever needs it. Some posts will challenge you, others will feel comforting, some will be light and others heavy. That’s okay, because that’s life.

So, here it is. The first step, the first post. Scary, yes, but also exciting. Thank you for being part of the beginning. I hope you’ll follow along as this blog continues to grow.

Dit is eng.

English version above. | Engelse versie hierboven.

Het starten van deze blog is een van de spannendste dingen die ik de laatste tijd heb gedaan. Woorden die persoonlijk en kwetsbaar zijn publiceren, voelt niet makkelijk. Een stemmetje in mijn hoofd fluistert: Wie ben ik eigenlijk om hierover te praten?

Maar toch doe ik het.

Ik begin deze blog omdat ik mijn gedachten, ervaringen en de manieren waarop ik dingen in de wereld zie en met elkaar verbind, wil delen. Ik heb niet alle antwoorden: ik ben tenslotte ook maar gewoon mezelf.

Wat ik wél hoop, is dat iets wat ik schrijf bij iemand binnenkomt. Misschien bij jou. Dat het herkenning of nieuwsgierigheid oproept, of — en daar hoop ik het meest op — een goed gesprek op gang brengt.

Waarom nu

Al jaren ben ik geïnteresseerd in persoonlijke groei. Mijn werk draait om die soms rommelige, soms mooie reis naar binnen. Ik ben hier op verschillende manieren mee aan de slag gegaan: via psychologie en neurowetenschap, maar ook door ademwerk, bewegen, sporten en veel tijd in de natuur door te brengen. Deze dingen zijn voor mij belangrijke houvasten geworden. Ze helpen me heel te worden, te groeien en verbinding te maken met mezelf. En dat is iets wat ik graag met jou deel.

Ja, je zult hier over deze onderwerpen lezen. Individuele, persoonlijke groei blijft voor mij altijd centraal staan. Maar ik geloof ook dat we niet apart van elkaar leven. De uitdagingen die we tegenkomen, zijn nauw verbonden met de grotere systemen waarin we leven: onze cultuur, een mannenwereld, kapitalisme, sociale media en het tempo van het moderne leven. Systemen die, naar mijn idee, steeds schadelijker zijn voor ons én voor onze planeet.

Eerst aarzelde ik om hierover te spreken. Nogmaals dat stemmetje: Wie ben ik om hierover te praten? Maar hoe meer ik zie hoe deze systemen mensen beïnvloeden, in mijn eigen leven, dat van familie en vrienden, en van de mensen met wie ik werk, hoe moeilijker het wordt om stil te blijven.

Deze blog is mijn poging om het persoonlijke en het grotere geheel met elkaar te verbinden.

Wat je kunt verwachten

Ik ben hier niet om een dikke studiepil te schrijven. Dit wordt geen serie van gepolijste theorieën of kant-en-klare waarheden. Wat ik wil, is een plek van eerlijkheid creëren: een plek waar ik deel wat ik ervaar en voel, de dingen die ik opmerk, een plek waar ik mijn gedachten kan uiten en jou uitnodig om dat ook te doen.

Soms schrijf ik over ademtechnieken die mij helpen. Andere keren over inzichten uit psychologie of neurowetenschap. Misschien vertel ik hoe trailrunning voor mij voelt als meditatie, of hoe geweldig die ene dans was. En soms deel ik verhalen uit mijn eigen groeiproces, lessen die ik heb geleerd en momenten die mij gevormd hebben.

Ik zal ook schrijven over hoe je verbinding kunt vinden in de natuur en hoe dit tot rust, inspiratie of bewustwording kan leiden. En vaak reflecteer ik op de wereld waarin we leven: culturele en maatschappelijke structuren die onze patronen, relaties en innerlijke wereld beïnvloeden. Het kan zijn dat ik laat zien hoe die structuren in het dagelijks leven terugkomen, met soms ongezonde relatiedynamieken of traumatische ervaringen tot gevolg — iets wat helaas (te) veel van ons meemaken.

Soms deel ik ook stukjes van mijn reizen, verhalen over kleine geluksmomentjes of iets luchtigs of grappigs. Want het leven is niet alleen zwaar en serieus; het is ook licht en vol momenten om van te genieten.

Deze blog zal net als het leven zelf schakelen tussen licht en diepgaand, simpel en complex. Alles komt voort uit dezelfde intentie: verbinding maken, delen en experimenteren om te groeien in ons leven.

Waarom het spannend voelt

Een blog schrijven voelt kwetsbaar. Ik heb persoonlijke dingen eerder gedeeld, maar meestal niet heel diepgaand of alleen privé, met mijn coach of goede vrienden. Niet zo open als dit, waarbij iedereen kan meelezen.

Die angst is écht. En misschien is dat juist de reden dat ik het doe. Want als ik anderen vraag om naar zichzelf te kijken, ongemak toe te laten en eerlijk te zijn over hun, vaak moeilijke, ervaringen, dan moet ik dat zelf ook doen.

Deze eerste post is daar een oefening in: kwetsbaar zijn, erop vertrouwen dat eerlijkheid waarde heeft, en hopen dat het degene bereikt die het nodig heeft. Sommige posts zullen je uitdagen, andere zullen herkenbaar zijn, weer andere zullen licht of zwaar zijn. En dat is oké. Zo is het leven ook.

Dus hier is het. De eerste stap, de eerste post. Spannend, ja, maar ook leuk om te doen. Dankjewel dat je deel uitmaakt van het begin. Ik hoop dat je met me meeleest terwijl deze blog verder groeit.

Share this post | Deel deze post